Nederland – West-Duitsland (1974)

(©!!!)
Nog steeds zie ik mij zitten in het radiohokje van het Olympisch Stadion in München, met Joop Niezen, in die tijd hoofdredacteur van Voetbal International. Wij waren de radioverslaggevers bij dit evenement. Ik was apetrots. In dat jaar was ik 37 jaar oud en uitverkoren door de NOS om het hoogtepunt van het WK te verslaan.

Good old Dick van Rijn zat achter ons. Hij had er goed de pest in. Als oudste verslaggever en bekend van zijn sportprogramma bij de AVRO vond hij dat hij er recht op had als ‘eerste’ verslaggever op te treden. Dat was ook de tijd dat in de supermarkt grammofoonplaten lagen (van die grote schijven) met de verslagen van belangrijke wedstrijden. Daar verdienden we extra aan. Dick liep dat dus mis.

Het waren eigenlijk geestige tijden. Dick had er een handje van de microfoon van je over te nemen als er iets belangrijks gebeurde. ‘Goed voor de plaat’. De helaas te vroeg overleden Theo Koomen (van de Tour de France) had daar ook zo’n handje van. Het was af en toe knokken in het hok om de microfoon. Ook Dick is al overleden, maar ik hoor hem nog achter ons cynisch commentaar geven. Hij vond dat er van ons niets deugde en dat we de ene fout na de andere maakten. Hij deed dat hardop. De luisteraars (te land, ter zee en in de lucht of waar ook ter wereld) moeten het gehoord hebben. Deze zin was overigens de entree van elk verslag dat Dick deed.

En weet u wie ook aan de reportage deelnam? Dat was Willem Ruis van de VARA, bekend van zijn spelletjesprogramma in een grote tent. Ook al overleden. Willem sliep met mij op de kamer in ons hotel. Een fijne, creatieve collega. Kees Buurman, de leider van onze equipe en magistraal in het bedenken van programma’s, had hem geposteerd in de grote radio/tv-mast. In het draaiende restaurant op de top. De beste Willem zag dus maar de helft van de wedstrijd, maar praatte wel. Knap toch.

We waren ook naar deze finale toegegroeid. Ons clubje woonde in Gelsenkirchen om ook andere wedstrijden van Oranje in de omgeving te kunnen verslaan. En natuurlijk de vrijwel dagelijkse persconferenties van de Nederlandse ploeg in Hiltrup, in de buurt van Münster. We reisden naar Hamburg, Bremen en natuurlijk naar Gelsenkirchen waar Nederland in de stromende regen van Argentinië won. Veel doelpunten van Johan Cruyff. Ook waren we in Dortmund, waar Nederland van Brazilië won en ploegarts Kessel naam maakte met de beschuldiging dat één van de Brazilianen doping had gebruikt. Dat heb ik nog in Hier en Nu t.v. gebracht. De herinnering aan Hiltrup raak ik nooit meer kwijt. Een prachtig hotel met zwembad en tennisbanen. Onze ‘boys’ speelden er tennis en zwommen naakt in het zwembad met even zo naakte meisjes. Daar ben ik niet bij geweest, maar breng de verhalen wel over. Een hoop gedoe.

Ik herinner mij dat de spelers heel behulpzaam waren. Johan (toen 26) stond altijd klaar om een paar quotes weg te geven, Johnny Rep leende een sigaar van mij, die ik later weer uit de asbak kon halen omdat hij hem niet aangestoken had, en Rinus Michels ging er voor zitten. Hij was immers de bedenker van het nieuwe aanvallende voetbal met een meevoetballende keeper en Arie Haan en Rijsenberg in het centrum van de verdediging.

Het was een feest, vooral toen Fred Kaps, de magnifieke goochelaar, Willy en Willeke Alberti verschenen op een ontspanningsavond. Kunt u zich het voorstellen? Fantastisch toch. Willy Alberti was erg timide. Jan Blaaser vertelde mij eens dat je hem het toneel moest opduwen. Zo bang was hij. Maar hij zong en hoe. In elk geval heb ik uren verhaal naar Hilversum gestuurd voor het WK-journaal. Ik beschouw dat nog steeds als het absolute hoogtepunt van mijn radiocarrière.

Zo dreven we dus naar de finale tegen West-Duitsland. Toen al zongen de supporters "Geef mijn fiets terug". ’s Morgens vroeg werd ik al door Jan Dassen van de TROS uit mijn bed gebeld omdat zijn actualiteitenrubriek een verhaal nodig had over duizenden Nederlanders die naar München op weg waren. Ik wist van niets, maar het verhaal was enthousiasmerend. Er kwam dus een verhaal.
En daar gingen we dan. Op zaterdag had ik al de wedstrijd om de derde en vierde plaats gedaan. Polen was daarbij. Meer weet ik niet meer.

De finale is eigenlijk een deceptie geworden en zo voel ik het nog steeds. De huldiging na afloop ten spijt. Johan Neeskens benutte een strafschop na een intellectuele val van Johan Cruijff. Ik zie het wit van de penaltystip nog opspatten. Daarna kwam de gelijkmaker, na die slimme val van Hölzenbein, die later bekende een Schwalbe te hebben gemaakt. Later frunnikte der Bomber Gert Müller er nog ééntje in. Had nooit gemogen. Oranje was na afloop totaal van streek. Interviews waren moeilijk. Tot ruzie aan toe. Ik ook, want ik was liever met een titel naar huis gereden. Mijn sticker op de achterruit van de auto, toen we naar de camping in Italië gingen, deed wonderen. Ik was de ster van de camping. Om alles nog een keer te vertellen.

Dat was dus het WK. Voor mij een onmisbaar hoogtepunt.
 

Chris van Leeuwen
Oud-verslaggever NCRV en NOS
 home    :     "gewone mensen"